Boksclub DOS

Interview Jeffrey Brasser

23 mei 2008

Jeffrey beklimt de boksladder

Voormalig bokskampioen Gerrie van de Mei prent het Jeffrey Brasser (15) nog maar eens goed in de oren. „Wegblijven bij de vrouwtjes, niet teveel stappen en goed op je gezondheid letten.“ Het aanstormend bokstalent zuigt de woorden met volle teugen naar binnen. „Mensen als Gerrie zijn waardevol voor een beginnend bokser. Ze kennen het klappen van de zweep en vergeet niet, ik ben nog maar een groentje. Ik ben amper twee jaar bezig en dan kom je echt nog maar pas kijken in de bokssport.“
Bokstrainer André Step knikt bevestigend. „Klopt, Jeffrey staat nog maar aan het begin van zijn boksloopbaan. Maar let op hé, hij is wel een groeibriljant. Jeffrey heeft alle eigenschappen in zich om een grote te worden.“

In de Vlissingse sporthal Baskensburg laat Jeffrey – leunend op een tafeltje – alle complimenten bescheiden over zich heen komen. Onwennig neemt hij de felicitaties van medeboksers in ontvangst na zijn eerste overwinning als bokser. ’Goed gedaan jochie’ en ’op naar de volgende partij’ klinkt het enthousiast.

Een week na zijn overwinning in Breda beseft Jeffrey nog amper wat er precies is gebeurd. Jawel, zijn partij in de cadettenklasse heeft hij gewonnen en hoe!

Zenuwzweet

Lachend: „Ik zag in de kleedkamer dat het zenuwzweet bij mijn tegenstander op z’n voorhoofd stond. Toen ben ik eerst even achter een muurtje met mijn trainer gaan warmstoten op de pads, een handstootkussen. Lekker knallen, zodat hij kon ’meegenieten’. Een beetje imponeren hoort er ook bij, toch?“

De partij – georganiseerd door boksclub de Bredase Ring – ging over drie ronden van anderhalve minuut. „Binnen vijftien seconden ging hij tegen het canvas, maar doordat ik tegen drie waarschuwingen opliep kreeg ik twee strafpunten. In de tweede ronde bokste ik technisch beter. Niet te wild, ik bleef goed naar boven en beneden stoten, liet mijn dekking niet zakken en zorgde dat mijn hoekstoten goed doorkwamen. Halverwege gaf ik hem een hoek in zijn gezicht. Joh, hij veerde tegen de touwen en viel in kreukels bijna op de jurytafel. Compleet knock-out. Ik wist even niet wat er gebeurde, maar was wel verschrikkelijk blij. Liep ik in de euforie nog naar de verkeerde hoek ook . Bij knock-out moet je namelijk naar de neutrale hoek. Wist ik veel. Gelukkig was André zo attent om me daarop te wijzen.“

Bij de uitslag tilde de scheidsrechter Jeffrey’s arm omhoog. „Dat is kicken hoor, als je daar zo in de ring staat en het applaus van het publiek hoort en een beker van een halve meter in ontvangst mag nemen.“

Nu, een week later, beseft de Souburgse bokser van boksclub DOS dat hij nog maar op het eerste treetje van de boksladder staat. „Ik train twee keer per week hier op de club en ook thuis draai ik de nodige uurtjes met mijn springtouw. Drie kwartier springen is geen uitzondering. Daarna lekker uitleven op de speedbag, een verende boksbal. Dan ga ik helemaal los. Trainen met gewichten doe ik absoluut niet. Daar word ik helemaal sloom van. Veel mensen denken, dat boksers spierballenbonken moeten zijn. Helemaal fout. Alles draait om je techniek en uiteraard je basisconditie.“

Dat hij ooit nog eens als kickbokser in de ring komt is voor hem uitgesloten. „Dat is helemaal mijn ding niet. Je tegenstander helemaal slopen en in de vernieling stampen, nou nee. Ik hou niet van bluffers of mensen met een grote bek. Gek hé, ik houd niet eens van vechten. Boksen en agressie horen niet bij elkaar. Respect voor je tegenstander, dat is de eerste les die je krijgt als je op boksles gaat. En zo hoort het ook.“

In de zaal hangen de bokszakken klaar en klinken de vocale salvo’s van trainer André Step. Na vijftig jaar boksen nog zo fit en gedreven als een jonge hond. „Vòòòòòr en achterrrrr!“ De touwtjes tikken monotoon en synchroon in het rond. „Niet lullen bij het springen, jullie zijn toch geen oude wijven…?“

Jeffrey hoort het glimlachend aan. André Step? „Dat is mijn grote voorbeeld. Aan hem heb ik echt alles te danken.“

Door Hans Segboer
Bron: PZC zaterdag 3 december 2005.

Hoort bij: Algemeen