Justin Schiewold treedt af als secretaris. De komende maanden zal zijn werk het niet toelaten zijn taak als secretaris uit te kunnen voeren.

Justin, namens D.O.S.  hartelijk dank voor je tijd en inzet !

Herman ten Berge neemt het van hem over.

Aanvang 14:00 (tot circa 18:00)’

Voorverkoop Adressen:

• Boksvereniging D.O.S. Informatie:
  Robin Meijer
  0611641875
  www.bcdos.nl
• Kantine Baskensburg
  Pres.Rooseveltlaan 733

Voorverkoop €12.50 Aan de deur €15.00

Flyer

Op maandag 18 augustus is de eerste training.

maandag 17 maart 2008

ROTTERDAM – Justin Schiewold is zaterdag in Rotterdam districtskampioen boksen geworden.

De bokser van DOS Vlissingen kwam uit in de C-klasse (middengewicht).

De 19-jarige Schiewold versloeg in de finale John Godschalk. Er werden drie ronden gebokst. Schiewold, die zaterdag jarig was, overklaste zijn tegenstander in de derde ronde. Hij mag nu naar het NK.

De teller telt gewoon door waar de oude site gebleven  was.

Voormalig bokskampioen Gerrie van de Mei prent het Jeffrey Brasser (15) nog maar eens goed in de oren. „Wegblijven bij de vrouwtjes, niet teveel stappen en goed op je gezondheid letten.“ Het aanstormend bokstalent zuigt de woorden met volle teugen naar binnen. „Mensen als Gerrie zijn waardevol voor een beginnend bokser. Ze kennen het klappen van de zweep en vergeet niet, ik ben nog maar een groentje. Ik ben amper twee jaar bezig en dan kom je echt nog maar pas kijken in de bokssport.“
Bokstrainer André Step knikt bevestigend. „Klopt, Jeffrey staat nog maar aan het begin van zijn boksloopbaan. Maar let op hé, hij is wel een groeibriljant. Jeffrey heeft alle eigenschappen in zich om een grote te worden.“

In de Vlissingse sporthal Baskensburg laat Jeffrey – leunend op een tafeltje – alle complimenten bescheiden over zich heen komen. Onwennig neemt hij de felicitaties van medeboksers in ontvangst na zijn eerste overwinning als bokser. ’Goed gedaan jochie’ en ’op naar de volgende partij’ klinkt het enthousiast.

Een week na zijn overwinning in Breda beseft Jeffrey nog amper wat er precies is gebeurd. Jawel, zijn partij in de cadettenklasse heeft hij gewonnen en hoe!

Zenuwzweet

Lachend: „Ik zag in de kleedkamer dat het zenuwzweet bij mijn tegenstander op z’n voorhoofd stond. Toen ben ik eerst even achter een muurtje met mijn trainer gaan warmstoten op de pads, een handstootkussen. Lekker knallen, zodat hij kon ’meegenieten’. Een beetje imponeren hoort er ook bij, toch?“

De partij – georganiseerd door boksclub de Bredase Ring – ging over drie ronden van anderhalve minuut. „Binnen vijftien seconden ging hij tegen het canvas, maar doordat ik tegen drie waarschuwingen opliep kreeg ik twee strafpunten. In de tweede ronde bokste ik technisch beter. Niet te wild, ik bleef goed naar boven en beneden stoten, liet mijn dekking niet zakken en zorgde dat mijn hoekstoten goed doorkwamen. Halverwege gaf ik hem een hoek in zijn gezicht. Joh, hij veerde tegen de touwen en viel in kreukels bijna op de jurytafel. Compleet knock-out. Ik wist even niet wat er gebeurde, maar was wel verschrikkelijk blij. Liep ik in de euforie nog naar de verkeerde hoek ook . Bij knock-out moet je namelijk naar de neutrale hoek. Wist ik veel. Gelukkig was André zo attent om me daarop te wijzen.“

Bij de uitslag tilde de scheidsrechter Jeffrey’s arm omhoog. „Dat is kicken hoor, als je daar zo in de ring staat en het applaus van het publiek hoort en een beker van een halve meter in ontvangst mag nemen.“

Nu, een week later, beseft de Souburgse bokser van boksclub DOS dat hij nog maar op het eerste treetje van de boksladder staat. „Ik train twee keer per week hier op de club en ook thuis draai ik de nodige uurtjes met mijn springtouw. Drie kwartier springen is geen uitzondering. Daarna lekker uitleven op de speedbag, een verende boksbal. Dan ga ik helemaal los. Trainen met gewichten doe ik absoluut niet. Daar word ik helemaal sloom van. Veel mensen denken, dat boksers spierballenbonken moeten zijn. Helemaal fout. Alles draait om je techniek en uiteraard je basisconditie.“

Dat hij ooit nog eens als kickbokser in de ring komt is voor hem uitgesloten. „Dat is helemaal mijn ding niet. Je tegenstander helemaal slopen en in de vernieling stampen, nou nee. Ik hou niet van bluffers of mensen met een grote bek. Gek hé, ik houd niet eens van vechten. Boksen en agressie horen niet bij elkaar. Respect voor je tegenstander, dat is de eerste les die je krijgt als je op boksles gaat. En zo hoort het ook.“

In de zaal hangen de bokszakken klaar en klinken de vocale salvo’s van trainer André Step. Na vijftig jaar boksen nog zo fit en gedreven als een jonge hond. „Vòòòòòr en achterrrrr!“ De touwtjes tikken monotoon en synchroon in het rond. „Niet lullen bij het springen, jullie zijn toch geen oude wijven…?“

Jeffrey hoort het glimlachend aan. André Step? „Dat is mijn grote voorbeeld. Aan hem heb ik echt alles te danken.“

Door Hans Segboer
Bron: PZC zaterdag 3 december 2005.

Vlissingen – Eigenlijk staat André Step liever niet te veel in de belangstelling. Maar als hij eenmaal aan het woord is praat de jubilaris honderduit over zijn bokshobby. Hobby? Zijn vrouw Betty denkt daar anders over. “Ja doei, dat boksen van jou kun je geen hobby meer noemen.”

Al vijftig jaar is Step lid van DOS, de enige boksvereniging die Zeeland rijk is. En de laatste 37 jaar is Step een gedreven trainer in de ring. Het appartement van de 68 jarige Step verraadt niet dat er een bokser woont. Geen boksballen, geen typische, felrode handschoenen aan de muur. Step: “Ik leef me uit in mijn garage, daar heb ik wat gewichten.”
“Maar hier” zegt hij met een zekere trots, “Heb ik ook iets van boksen.” Hij wijst naar de gedenkplaat die hij onlangs kreeg voor het 50-jarig lidmaatschap van zijn vereniging DOS. Step moest in 1968 noodgedwongen stoppen als actief bokser. “Ik haalde dat jaar mijn papieren om les te geven. En in de bokssport mag een trainer zelf niet meer aan wedstrijden mee doen.” “ toch heb ik in 1974 en een keer in de ring gestaan. Met dispensatie won ik van een jongen uit Dordrecht”, herinnert de Vlissinger nog al te goed. En ook op zijn 68e trekt hij de handschoenen nog wel eens aan. Als er op training een oneven aantal is, tapt de zestiger zelf in de ring. Hij heeft volgens eigen geen moeite met het niveau. “het lukt me nog wel om aan te haken, Dat komt omdat ik serieus leef roken, drinken doe ik niet.” Twee keer per week verzorgt Step in de Baskensburgsporthal. De warming-up doet hij zelf mee, vervolgens treedt hij een stapje terug twee uur gillend zijn pupillen op te fokken. De kreet: ‘je zit op boksen niet op dammen’, klinkt veelvuldig door de zaal. “We stonden gister met 22 man in dat kleine zaaltje” vertelt hij. “Dan ben ik kapot als ik thuis kom, dat zweer ik je” Dat de sport behoorlijk wat fysieke kracht eist, kun je volgens Step wel merken aan het verloop bij zijn club. De Vlissinger heeft in zijn tijd bij DOS honderden boksers onder zijn hoede gehad.

Duiventil

“De club lijkt wat dat betreft wel een duiventil. Het heeft te maken met een verkeerde inschatting van de sport. Bij voetbal kun je op adem komen als de bal in de buurt is. Bij boksen kun je je niet wegsteken. Je moet constant gefocust zijn. Let je even niet op en houd je je handen omlaag, dan ben je gezien.” Al is er in zijn huis weinig wat aan het boksen doet denken, toch heeft Step ook zijn echtgenoot ondergedompeld in de vechtsport. Al meer dan veertig jaar is Betty de wasvrouw van DOS. En vaak attendeert ze haar man op bokswedstrijden die op televisie worden uitgezonden.
André Step geeft niet alleen training bij DOS. Hij wordt ook regelmatig gevraagd om bokslessen op scholen te verzorgen. Door de leerlingen wordt hij gekschemerend opa genoemd. “Dat komt omdat mijn kleinzoon op die school zit.”
Maar ‘opa’ laat zich absoluut niet dollen. “Ik krijg van tevoren weleens te horen dat er vervelende kinderen bij zitten. Die raddraaiers pak ik er dan uit en gebruik ze om ‘een rechter’ voor te doen. De rest van de les hoor ik ze dan niet meer.  Die kinderen eten daarna uit mijn hand.”
Over zijn afscheid denkt Step nog niet al te veel na. “Wanneer ik fysiek niet meer kan, dan stop ik. Maar mijn afscheid wordt er wel een met pijn in mijn hart.”
Ook daar heeft Betty overigens andere gedachten over. “Ach, jij kunt helemaal niet stoppen”, houdt ze hem voor. “Dan ga je nog elke training kijken om aanwijzingen te geven.”

Door Mieke van den Broek
Bron: PZC woensdag 16 november 2005.